آنها گفته است و به حكم آن ديگر كه در اين مرتبه نيست اعتنا نبايد كرد ، گويد عرض كردم كه هر دوى آنها عادلند و مورد رضايت اصحاب ما هستند و از حيث فضائل و صفات بر هم برترى ندارند ، فرمود : بايد ديد فتوا و حكم كدام يك مبتنى بر آن خبريست كه مورد قبول جماعت اصحاب ما است ، بدان عمل كنيد ، و آن فتوا و حكم كه مبتنى بر خبر شاذّ و نادر و كم طرفدار است ، عمل ننمائيد . ( يعنى بروايت مشهور بين اصحاب عمل كرده غير مشهور را ترك كنيد ) . زيرا خبر مجمع عليه ( يعنى مشهور فتوايى ) بدون شكّ حكم ما است ، و جز اين نيست كه كارها سه دسته هستند : امرى است كه صحّتش روشن است پس بايد پيروى شود ، و امرى است كه ضلالت و گمراهيش آشكار است كه بايد ترك شود و امرى است كه مشكل است ( و واضح و روشن نيست ) كه بايد آن را به خدا واگذاشت . رسول خدا صلَّى الله عليه و آله فرمود : حلال ، واضح است و حرام واضح و امّا شبهات ما بين اين دو ، پس هر كس شبهات را ترك كند از محرّمات نجات يابد ، و هر كس كه به امور شبهه ناك دست آلايد خواهى نخواهى مرتكب محرّمات خواهد شد و از راهى كه خود نداند هلاك خواهد گشت .